Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.

Konwencja o uregulowaniu połowów wielorybów (ICRW)

W marcu 2009 r. Polska zakończyła proces ratyfikacji Międzynarodowej Konwencji o uregulowaniu połowów wielorybów (ICRW), podpisanej w Waszyngtonie 2 grudnia 1946 r. Tym samym nasz kraj stał się pełnoprawnym członkiem Międzynarodowej Komisji Wielorybnictwa (IWC).

Wieloryby należą do gatunków migrujących. Na świecie żyją 82 gatunki waleni, z których 20 gatunków zaliczanych jest do wielorybów, największych ssaków żyjących na ziemi.

W historii wielorybnictwa doszło do rozwoju przemysłowych polowań na wieloryby, które drastycznie zredukowały liczebność populacji większości gatunków, mających obecnie status gatunków zagrożonych wyginięciem.

Połowy wielorybów w celach zarobkowych zawieszono w 1986 r. w wyniku moratorium uzgodnionego przez większość krajów reprezentowanych w IWC. Konwencja ustanowiła zasady międzynarodowej regulacji i kontroli wielorybnictwa oraz zahamowała destrukcyjne komercyjne wielorybnictwo.

W preambule konwencji podano przyczyny leżące u podstaw jej zawarcia: konieczność zabezpieczenia tak cennego zasobu przyrodniczego, jakim jest pogłowie wielorybów, dla przyszłych pokoleń, konieczność ochrony wszystkich rodzajów wielorybów przed nadmiernymi odłowami, potrzeba limitowania odłowów tak, aby liczebność wielorybów mogła w naturalny sposób wzrastać, uznanie za wspólny interes osiągnięcie optymalnego poziomu pogłowia wielorybów.

Polska nie posiada tradycji wielorybniczych, ma natomiast bogatą tradycję morskich badań i ochrony zasobów mórz. Polskie prawo obejmuje wszystkie gatunki waleni (ze szczególnym uwzględnieniem morświna występującego w Bałtyku) ochroną ścisłą. Polska wspiera starania Unii Europejskiej na drodze ku zrównoważonej eksploatacji morskiego ekosystemu i ochrony tych jego elementów, które są zagrożone wyginięciem. Te działania nabierają szczególnego znaczenie w świetle narastających zagrożeń dla wielorybów, takich jak związki toksyczne, niekorzystne zmiany klimatyczne, hałas, kolizje ze statkami, które niekorzystnie wpływają na stan żywych zasobów mórz i oceanów. Dlatego konieczna jest integracja krajów na rzecz zachowania światowego dziedzictwa przyrodniczego mórz i oceanów.

Można mówić o pewnej polaryzacji stanowisk wśród państw członkowskich konwencji. Z jednej strony podnoszone są kwestie konieczności zaspokojenia życiowych potrzeb ludności autochtonicznej, której styl życia tradycyjnie jest związany z połowami wielorybów, i prawa krajów do swobodnego wykorzystywania zasobów mórz. Z drugiej strony wiele krajów sprzeciwia się komercyjnym polowaniom na wieloryby i chce promować ich ochronę oraz wykorzystywanie bez zabijania – np. do rozwoju turystyki związanej z oglądaniem wielorybów (ang. whalewatching). Zestawienie tych informacji daje wyobrażenie, jak trudne są obrady Międzynarodowej Komisji Wielorybnictwa, której uczestnicy starają się osiągnąć porozumienie.

Kliknij, aby przejść na stronę Międzynarodowej Komisji Wielorybnictwa.

Powrót do góry