Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.

Konwencja z Minamaty w sprawie rtęci

Konwencja z Minamaty w sprawie rtęci, sporządzona w Kumamoto 10 października 2013 r., jest nowym międzynarodowym instrumentem o zasięgu globalnym, którego celem jest ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska przed antropogenicznymi emisjami i uwolnieniami rtęci oraz związków rtęci.

Przepisy konwencji regulują w sposób kompleksowy zagadnienia związane z wydobyciem rtęci, handlem produktami zawierającymi rtęć, emisjami rtęci do atmosfery oraz jej uwolnieniami do wód i ziemi, a także wykorzystaniem rtęci w produktach i procesach przemysłowych. Konwencja obejmuje również kwestie gospodarowania odpadami zawierającymi rtęć i stosowania niezagrażających środowisku metod składowania rtęci, a także działań na rzecz rekultywacji terenów zanieczyszczonych rtęcią.

Tekst konwencji został ostatecznie przyjęty w styczniu 2013 r. w Genewie. Uzgodnienia tekstu odbywały się od czerwca 2010 r. w ramach Międzyrządowego Komitetu Negocjacyjnego powołanego w lutym 2009 r. decyzją Rady Zarządzającej Programu Środowiskowego Narodów Zjednoczonych. W pracach Międzyrządowego Komitetu Negocjacyjnego brała udział delegacja Rzeczypospolitej Polskiej – przedstawiciele Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Ministerstwa Środowiska, Ministerstwa Gospodarki oraz Ministerstwa Zdrowia – Biura do spraw Substancji Chemicznych.

Polska podpisała Konwencję w dniu 24 września 2014 r. w Nowym Jorku. Konwencja nie jest jeszcze obowiązująca ze względu na trwające w państwach - przyszłych stronach konwencji procedury ratyfikacyjne.

Więcej informacji nt. konwencji znajduje się na stronie Programu Środowiskowego Organizacji Narodów Zjednoczonych (UNEP).

Powrót do góry