Używamy plików cookies, aby ułatwić Ci korzystanie z naszego serwisu oraz do celów statystycznych. Jeśli nie blokujesz tych plików, to zgadzasz się na ich użycie oraz zapisanie w pamięci urządzenia. Pamiętaj, że możesz samodzielnie zarządzać cookies, zmieniając ustawienia przeglądarki.

Konwencja wiedeńska o ochronie warstwy ozonowej

Konwencja wiedeńska o ochronie warstwy ozonowej z dnia 22 marca 1985 r. jest pierwszą zakończoną sukcesem próbą stworzenia ram i zasad wspólnego działania różnych państw na rzecz ochrony warstwy ozonowej. Konwencja jest umową wielostronną o zasięgu globalnym. W Polsce ratyfikowano ja w dniu 25 czerwca 1990 r., natomiast weszła ona w życie w dniu 11 października 1990 r.

Głównym celem konwencji jest ochrona zdrowia ludzkiego i środowiska przed negatywnymi skutkami wynikającymi z działalności zmieniającej lub mogącej zmienić warstwę ozonową. Konwencja dotyczy wymiany informacji na temat produkcji substancji zubożających warstwę ozonową (SZWO) i ich emisji, kontroli emisji SZWO, a także współpracy w zakresie badań naukowych w celu lepszego zrozumienia procesów zachodzących w atmosferze ziemskiej.

Protokół montrealski w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową do konwencji wiedeńskiej podpisany został w 1987 r., a wszedł w życie w 1989 r. Protokół był stopniowo wzmacniany poprzez wprowadzanie kolejnych poprawek (poprawki pekińskie, londyńskie, montrealskie i kopenhaskie). W wersji pierwotnej zawierał listę ośmiu kontrolowanych SZWO i został oparty na tzw. zasadzie ostrożności, która polega na podejmowaniu przez społeczność światową globalnych działań na rzecz ochrony środowiska, jeszcze zanim wszystkie naukowe, ekonomiczne i techniczne wątpliwości w tym zakresie zostaną w pełni wyjaśnione. Zgodnie z tym podejściem wymagana jest zgoda państw-stron protokołu na wprowadzanie w zmian w protokole uwzględniających wyniki aktualnych badań stanu warstwy ozonowej i procesów jej niszczenia, a także postępu w zakresie rozwoju i wdrażania technologii alternatywnych. Na podstawie wszechstronnego i systematycznego oszacowywania wszystkich uwarunkowań następuje przyjęcie poprawek lub uzupełnień do protokołu.

Więcej informacji znajduje się w dziale Konwencja wiedeńska i protokół montrealski.

Powrót do góry