Ustawa z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm.)

DIOŚ-078/4949/04/SR Warszawa, dnia 1.06.2004 r.

  Pan  
Paweł Niedźwiedź  
Dyrektor Wydziału Środowiska i Rolnictwa  
Zachodnio pomorski Urząd Wojewódzki w Szczecinie  
Wały Chrobrego 4  
70-502 Szczecin 

   
W nawiązaniu do pisma z dnia 18 maja 2004 r, znak: SR-Ś-14/6612/38-1/04 Departament Instrumentów Ochrony Środowiska przekazuje poniżej interpretację przepisów obowiązującej ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późno zm.), w zakresie dotyczącym emisji pól elektromagnetycznych do środowiska oraz interpretację towarzyszących tej ustawie przepisów wykonawczych odnoszącą się do instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych.  

Zgodnie z definicją zawartą wart. 3, pkt. 6, lit. a, b i c przez instalację rozumie się stacjonarne urządzenie techniczne, zespól stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu oraz budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1pkt. 9 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a także art. 234 wyżej przywołanej ustawy Prawo ochrony środowiska kryterium przyporządkowującym procedurom określonym w przepisach ochrony środowiska instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne oraz radiolokacyjne jest równoważna moc promieniowana izotropowo z instalacji jako całości. Tym samym przy kwalifikowaniu urządzeń radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych oraz radiolokacyjnych należy posługiwać się sumą mocy promieniowanych izotropowo przez poszczególne anteny danej instalacji.  

Dodatkowo Departament wyjaśnia, że przez równoważną moc promieniowaną izotropowo konkretnej anteny należy rozumieć iloczyn podanej w watach mocy doprowadzonej do zacisków tej anteny i podanego liczbowo zysku energetycznego tej samej anteny odniesionego do anteny izotropowej.  

Jednocześnie Departament Instrumentów Ochrony Środowiska informuje, że dodatkowymi parametrami technicznymi, charakteryzującymi w sposób wystarczający możliwość oddziaływania na środowisko pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny wykorzystywane w instalacjach radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych są charakterystyki promieniowania tych anten, a w szczególności kąty połowy mocy promieniowanych w płaszczyznach azymutu i elewacji. W związku z tym Departament uważa, że umieszczanie w częściach rozporządzających decyzji administracyjnych symboliki oznaczeń typów konkretnych anten jest nieuzasadnione merytorycznie. Ponadto w przypadkach wymiany anten w istniejących instalacjach na anteny o innej symbolice lecz takich samych charakterystykach promieniowania nie uzasadnione jest ponawianie uzgodnień określonych w przepisach ochrony środowiska procedur poprzedzających wydawanie pozwoleń na budowę, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub pozwoleń na emisję pól elektromagnetycznych do środowiska.  

Zgodnie z przepisem art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska jeżeli, z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z analizy porealizacyjnej albo z przeglądu ekologicznego wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to m.in. dla instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej czy radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Poprzez standardy jakości środowiska rozumie się wymagania, które muszą być spełnione w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze.  

Z art.122 ustawy Prawo ochrony środowiska wynika, że minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określa, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku. Niniejszy przepis stanowi, że dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określa się dla:  
terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową
miejsc dostępnych dla ludności.  
W załączniku 1 obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30.1.2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), ustalone zostały standardy jakości środowiska dla pól elektromagnetycznych o częstotliwościach wykorzystywanych przez instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne jedynie w miejscach dostępnych dla ludzi.  

Zatem poziomów określonych w załączniku do tego rozporządzenia nie stosuje się w miejscach niedostępnych dla ludności.  

Fakt występowania w wolnej, niedostępnej dla ludności przestrzeni miejsc, w których gęstość mocy pola elektromagnetycznego lub wartość składowej elektrycznej pola jest wyższa od zapisanej w obowiązującym rozporządzeniu, nie jest tożsamy z przekroczeniem jakichkolwiek norm, ponieważ dla miejsc niedostępnych dla ludności norm takich po prostu nie ma. Decydujące znaczenie ma tutaj jedynie określenie wartości gęstości mocy pola elektromagnetycznego lub wartości składowej elektrycznej pola w miejscach dostępnych dla ludności, a więc np. na powierzchni terenu czy na balkonach budynków mieszkalnych, itp. na wysokościach do 2 metrów.  

Tym samym występowanie pól elektromagnetycznych o parametrach wyższych od dopuszczalnych w wolnej, niedostępnej dla ludzi przestrzeni, niezależnie od parametrów te pola charakteryzujących, nie jest uciążliwością w rozumieniu wymagań (przepisów) ochrony środowiska. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunkujące dopuszczalność lokalizowania inwestycji w zależności od zasięgu występowania uciążliwości, których źródłami są te inwestycje nie powinny być stosowane w odniesieniu do instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola  
elektromagnetyczne o parametrach wyższych o dopuszczalnych, o ile pola te występują w miejscach niedostępnych dla ludzi.  

Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów obszar ograniczonego użytkowania tworzy się tylko w miejscach dostępnych dla ludzi, dla których to miejsc są ustalone standardy jakości środowiska, i tylko wówczas gdy pomimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie można ograniczyć ponadnormatywnego oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnej lub radiolokacyjnej. Natomiast w miejscach, gdzie przepisy nie ustalają standardów jakości środowiska, tj. np. w miejscach niedostępnych dla ludzi, niezależnie od parametrów występujących tam pól elektromagnetycznych, nie tworzy się obszarów ograniczonego użytkowania.  

  p.o. Zastępcy Dyrektora 
Departamentu Instrumentów Ochrony Środowiska 
(-) 
Ryszard Zakrzewski