Warszawa, dnia 27 maja 2010 r.
Informacja
o zmianach przepisów w zakresie wydawania decyzji
wprowadzonych ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach
(Dz. U. Nr 28, poz. 145)
1. Wstęp
Z dniem 12 marca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 145), zwana dalej ustawą „zmieniającą”. Ustawa wprowadza zmiany m.in. dotyczące decyzji w zakresie gospodarki odpadami. Zmiany w zakresie decyzji dotyczących składowania odpadów oraz postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji i innymi rodzajami odpadów omówiono odrębnie.
Dokonano zmiany nazw decyzji dotyczących gospodarowania odpadami z „zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie” odpowiednio zbierania, transportu, odzysku
i unieszkodliwiania odpadów na „zezwolenia na” zbieranie, transport, odzysk
i unieszkodliwianie odpadów, aby wyeliminować rodzące się wątpliwości co do charakteru tych zezwoleń w kontekście przepisów o swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisów o opłacie skarbowej.
2. Decyzja zatwierdzająca program gospodarki odpadami
Została wprowadzona nowa decyzja – decyzja zatwierdzająca program gospodarki odpadami, do której uzyskania obowiązani są wytwórcy odpadów, którzy prowadzą działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, oczyszczania zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw, a także przetwarzania odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych (art. 17 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251,
z późn. zm.)). Ponadto wytwórca odpadów, który jednocześnie prowadzi działalność
w zakresie rozbiórki i remontów obiektów, w wyniku której powstają odpady zawierające azbest i który przetwarza te odpady w urządzeniach przewoźnych, jest obowiązany do uzyskania jednej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami, obejmującej odpady powstające w wyniku rozbiórki i remontów oraz odpady powstałe w wyniku eksploatacji urządzeń przewoźnych do przetwarzania odpadów zawierających azbest (art. 17 ust. 3a ustawy o odpadach).
Wniosek o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami, do którego dołącza się ten program, wytwórca odpadów jest obowiązany przedłożyć właściwemu organowi na 30 dni przed dniem rozpoczęcia działalności powodującej wytwarzanie odpadów lub dniem zmiany tej działalności wpływającej na rodzaj, ilość wytwarzanych odpadów lub sposób gospodarowania nimi (art. 21a ust. 1 ustawy o odpadach). Program ten jest zatwierdzany, w drodze decyzji, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska – dla przedsięwzięć
i zdarzeń na terenach zamkniętych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027, z późn. zm.) albo marszałka województwa – w pozostałych przypadkach (art. 21a ust. 2 ustawy
o odpadach). Właściwość miejscową organu ustala się według miejsca siedziby lub zamieszkania wytwórcy odpadów, a w przypadku przetwarzania odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych oraz w omówionym powyżej przypadku, określonym w art. 17 ust. 3a – według obszaru województwa, na którym następuje przetwarzanie odpadów (art. 21a ust. 3 ustawy o odpadach). Kopię wydanej decyzji regionalny dyrektor ochrony środowiska lub marszałek województwa przekazuje marszałkom województw oraz wojewódzkim inspektorom ochrony środowiska właściwym ze względu na miejsce wytwarzania odpadów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna (art. 21a ust. 4 ustawy o odpadach).
W art. 21b ust. 1 ustawy o odpadach określono zakres program gospodarki odpadami. Powinien on zawierać:
We wniosku o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami wytwórca odpadów określa czas prowadzenia działalności związanej z wytwarzaniem odpadów (art. 21b ust. 2 ustawy o odpadach). W decyzji zatwierdzającej tej program określa się wyszczególnienie odpadów przewidzianych do wytwarzania, sposób dalszego gospodarowania odpadami, wskazanie rodzaju magazynowanych odpadów oraz sposobu ich magazynowania, termin obowiązywania decyzji (którą wydaje się na czas oznaczony nie dłuższy niż 10 lat,
a w przypadku działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów zawierających azbest w urządzeniach przewoźnych – nie dłuższy niż 5 lat) oraz oznaczenie obszaru prowadzonej działalności (art. 21b ust. 3 ustawy o odpadach).
Zgodnie z przepisami przejściowymi (art. 9 ustawy zmieniającej) wytwórca odpadów prowadzący przed dniem wejścia w życie ustawy działalność polegającą na świadczeniu usług w zakresie budowy, rozbiórki, remontu obiektów, oczyszczania zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i napraw, może ją prowadzić w dotychczasowym zakresie do dnia 31 grudnia 2010 r. i jest obowiązany do uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami do dnia 31 grudnia 2010 r. Wydane przed dniem wejścia
w życie ustawy w/w wytwórcom odpadów decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami niebezpiecznymi zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2010 r. albo do dnia uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami.
3. Decyzja zatwierdzająca program gospodarki odpadami niebezpiecznymi
Została utrzymana decyzja zatwierdzająca program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, przy czym dokonano pewnych zmian proceduralnych. Z 2 miesięcy do 30 dni przed dniem rozpoczęcia działalności powodującej powstawanie odpadów niebezpiecznym lub dniem zmiany wpływającej na rodzaj, ilość wytwarzanych odpadów niebezpiecznych lub sposób gospodarowania nimi skrócono termin przedłożenia właściwemu organowi wniosku o zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi, do którego dołącza się ten program (art. 19 ust. 1 ustawy o odpadach).
Rozszerzono listę organów właściwych do zatwierdzania programu o regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 19 ust. 2 ustawy o odpadach). Są nimi zatem: regionalny dyrektor ochrony środowiska dla przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych, marszałek województwa dla przedsięwzięć i zdarzeń, o których mowa w art. 378 ust. 2a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska oraz starosta – dla pozostałych przedsięwzięć. Podobnie jak dotychczas, właściwość miejscową organu ustala się według miejsca wytwarzania odpadów niebezpiecznych (art. 19 ust. 3 ustawy
o odpadach).
Regionalny dyrektor ochrony środowiska, marszałek województwa albo starosta zatwierdza program gospodarki odpadami niebezpiecznymi po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwego ze względu na miejsce wytwarzania odpadów niebezpiecznych, przy czym wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta przez starostę nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu (art. 19 ust. 4 i 5 ustawy
o odpadach). W przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), tj. w ciągu 14 dni, przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną. Na powyższe postanowienia nie przysługuje zażalenie (art. 19 ust. 6 i 7 ustawy
o odpadach).
Kopię wydanej decyzji regionalny dyrektor ochrony środowiska lub starosta przekazuje właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania odpadów niebezpiecznych marszałkowi województwa, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, przy czym wymóg przekazania prezydentowi miasta kopii wydanej przez starostę decyzji nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu (art. 19 ust. 8 ustawy o odpadach).
Nie zmieniono przepisów dotyczących zakresu zarówno programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi (art. 20 ustawy o odpadach), jak i decyzji zatwierdzającej ten program (art. 21 ust. 1 ustawy o odpadach), natomiast został uchylony przepis art. 21 ust. 2 ustawy o odpadach, zgodnie z którym decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi wydawano po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu albo po zakończeniu postępowania w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.), jeżeli są wymagane.
4. Cofnięcie decyzji zatwierdzającej program
Jeżeli wytwórca odpadów narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi lub decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń (art. 23 ust. 1 ustawy o odpadach). Jeżeli mimo wezwania wytwórca odpadów nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z w/w decyzjami, właściwy organ, w drodze decyzji, cofa zatwierdzenie w/w programów,
w zakresie którego nastąpiło naruszenie (art. 23 ust. 2 ustawy o odpadach),
a postępowanie w sprawie wydania tej decyzji wszczyna się z urzędu (art. 23 ust. 7 ustawy o odpadach). Decyzji cofającej zatwierdzającej program nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności wytwórcy odpadów w zakresie objętym danym programem (art. 23 ust. 5 ustawy o odpadach). Z tytułu cofnięcia zatwierdzenia programów odszkodowanie nie przysługuje (art. 23 ust. 3 ustawy o odpadach), natomiast cofnięcie zatwierdzenia programów skutkuje wstrzymaniem działalności objętej tym zatwierdzeniem (art. 23 ust. 4 ustawy o odpadach), a wstrzymanie działalności nie powoduje wygaśnięcia obowiązku usuwania skutków prowadzonej działalności na koszt wytwórcy odpadów (art. 23 ust. 6 ustawy o odpadach).
5. Wstrzymanie działalności i podjęcie wstrzymanej działalności
Doprecyzowano przepisy dotyczące wstrzymania działalności, jak również dodano nowe przepisy w zakresie zgody na podjęcie wstrzymanej działalności.
W razie niedopełnienia przez posiadacza odpadów, prowadzącego odzysk lub unieszkodliwianie odpadów, obowiązków określonych w chociaż jednym z następujących przepisów: art. 11, art. 12, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 5 lub art. 25 ust. 2, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, kierując się stopniem zagrożenia dla środowiska lub zdrowia lub życia ludzi, może wydać decyzję o wstrzymaniu tej działalności. Posiadacz odpadów pomimo wstrzymania prowadzonej działalności jest obowiązany do usunięcia jej skutków na własny koszt (art. 13 ust. 6 ustawy o odpadach). Należy pamiętać, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu działalności wszczyna się
z urzędu (art. 13 ust. 7 ustawy o odpadach). We wskazanych powyżej przypadkach, na wniosek posiadacza odpadów, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może, w drodze decyzji, ustalić termin do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Ustalony termin nie może być dłuższy niż rok od dnia doręczenia decyzji (art. 13 ust. 8 ustawy o odpadach).
W razie nieusunięcia nieprawidłowości w ustalonym terminie wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, działalność związaną z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów (art. 13 ust. 8a ustawy o odpadach). W decyzjach tych określa się termin wstrzymania działalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia. Termin wstrzymania działalności nie może być późniejszy niż rok od dnia doręczenia tychże decyzji (art. 13 ust. 9 ustawy o odpadach).
Natomiast gdy stwierdzono, że ustały przyczyny wstrzymania działalności, która została wstrzymana na podstawie jednej z powyższych decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska na wniosek zainteresowanego, wyraża, w drodze decyzji, zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności (art. 13 ust. 10 ustawy o odpadach).
Kopię każdej decyzji dotyczącej wstrzymania działalności lub zgody na podjęcie wstrzymanej działalności, wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje właściwemu organowi, który wydał zezwolenie na prowadzenie tejże działalności, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (art. 13 ust. 11 ustawy o odpadach), a w przypadku gdy organem właściwym jest regionalny dyrektor ochrony środowiska lub starosta, kopie wydanych decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje dodatkowo właściwemu marszałkowi województwa również w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (art. 13 ust. 12 ustawy o odpadach).
Taką samą procedurę stosuje się w razie niedopełnienia przez zarządzającego spalarnią odpadów lub współspalarnią odpadów obowiązków, o których mowa w art. 44, art. 45 lub art. 47 ustawy o odpadach i została ona określone w art. 48.
Analogiczne przepisy zarówno dotyczące wstrzymania działalności, jak i zgody na wznowienie wstrzymanej działalności, zostały wprowadzone w razie niedopełnienia wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 33 ust. 4 i 4a ustawy
o odpadach (dotyczących zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów,
w przypadku gdy podmioty są zwolnione z uzyskania zezwolenia), przy czym dodatkowo uprawnienia posiada również państwowy wojewódzki inspektor sanitarny w przypadku stwierdzenia zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzi (art. 33 ust. 6 – 10d). Decyzjom
o wstrzymaniu działalności może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności,
a wstrzymanie działalności nie powoduje wygaśnięcia obowiązku usunięcia skutków prowadzonej działalności na koszt posiadacza lub transportującego odpady.
6. Kary pieniężne
Dotychczasowe przepisy karne dotyczące wytwarzania oraz prowadzenia zbierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania odpadów bez wymaganych decyzji lub wbrew ich postanowieniom (art. 70 pkt 6 i art. 76 ust. 1-3) zostały uchylone, natomiast zostały wprowadzone kary pieniężne za te czyny. Zatem jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady (art. 79b ust. 1):
podlega karze pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Natomiast jeżeli posiadacz odpadów lub transportujący odpady prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł (art. 79b ust. 2 pkt 5). Powyższe kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska. Są one wnoszone na odrębny rachunek bankowy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymiarze kary stała się ostateczna (art. 79d ust. 1 i 2).
7. Inne zmiany
Rozszerzono wykaz wyjątków, kiedy nie obowiązują przepisy w zakresie decyzji dotyczących wytwarzania odpadów (art. 17 ust. 5 ustawy o odpadach). Zatem przepisów art. 17 ust. 1-4 nie stosuje się obecnie nie tylko do odpadów komunalnych, odpadów
z wypadków, odpadów powstałych w wyniku klęsk żywiołowych oraz odpadów powstałych w wyniku poważnej awarii lub poważnej awarii przemysłowej, a także do osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami oraz do właścicieli pojazdów przekazujących pojazdy wycofane z eksploatacji do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.
Dokonano w ustawie o odpadach pewnej zmiany kompetencji organów w przypadku niektórych decyzji lub czynności formalno-prawnych. Został dodany regionalny dyrektor ochrony środowiska dla przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych (odpowiednio
w art. 24 ust. 2, art. 26 ust. 3, art. 28 ust. 2 i 3 ustawy o odpadach, poza przepisami omówionymi w poprzednich rozdziałach). W związku z powyższym, zgodnie z art. 14 ustawy zmieniającej, w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy wojewodowie, marszałkowie województw i starostowie przekażą właściwym regionalnym dyrektorom ochrony środowiska akta spraw w toczących się postępowaniach administracyjnych dotyczących gospodarki odpadami, w odniesieniu do przedsięwzięć i zdarzeń na terenach zamkniętych – na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego zawierającego wykaz przekazywanych spraw oraz wykaz przekazywanych dokumentów.
W związku ze wspomnianymi powyżej zmianami przepisów dotyczących kompetencji organów, odpowiednio dostosowano przepisy dotyczące przekazywania kopii wydanych decyzji w zakresie gospodarki odpadami. Kopię wydawanych decyzji (co zostało określone odpowiednio odnośnie do pozwoleń na wytwarzanie odpadów w art. 18 ust. 4, decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi i decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami – w art. 22 ust. 2, informacji o wytwarzanych odpadach oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami oraz związanych z nią decyzji – w art. 24 ust. 9, zezwoleń na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów – w art. 26 ust. 7, zezwoleń na zbieranie lub transport odpadów – w art. 28 ust. 7, decyzji cofających zezwolenia na odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie i transport odpadów – w art. 30 ust. 7 ustawy o odpadach; pozostałe przepisy dotyczące przekazywania kopii zostały omówione odrębnie) regionalny dyrektor ochrony środowiska lub starosta przekazuje właściwemu ze względu na miejsce wytwarzania odpadów (w przypadku wytwarzania odpadów) marszałkowi województwa, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Wymóg przekazania prezydentowi miasta kopii decyzji wydanej przez starostę nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu. W przypadku decyzji cofającej zezwolenie na odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie lub transport odpadów, kopię wydanej decyzji regionalny dyrektor ochrony środowiska, marszałek województwa lub starosta przekazuje właściwemu wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta (art. 29 ust. 3 ustawy o odpadach).
Rozszerzono i ujednolicono przypadki, w których organ właściwy może odmówić wydania decyzji w zakresie wytwarzania i gospodarowania odpadami (przepisy te zawarto odpowiednio odnośnie do pozwoleń na wytwarzanie odpadów w art. 18 ust. 3, decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi i decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami – w art. 22 ust. 1, zezwoleń na odzysk, unieszkodliwianie, zbieranie i transport odpadów – w art. 29 ust. 1 ustawy o odpadach), a zatem obecnie jest to możliwe w sytuacjach, gdy zamierzony sposób gospodarki odpadami:
Poza przepisami omówionymi wcześniej, dodano dodatkowe przepisy dotyczące opiniowania dokumentów przez organ wykonawczy gminy również w przypadku zezwoleń na odzysk i unieszkodliwianie odpadów. Zatem w przypadku niewydania opinii w terminie określonym w art. 106 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, tj. w ciągu 14 dni, przyjmuje się, że wydano opinię pozytywną. Na powyższe postanowienia nie przysługuje zażalenie (art. 26 ust. 6a i 6b ustawy
o odpadach). Analogiczne przepisy dodano w odniesieniu do tzw. łącznych decyzji, czyli dotyczących wytwarzania i gospodarowania odpadami (art. 31 ust. 5-7 ustawy
o odpadach).
Doprecyzowano także pojęcie strony postępowania w przypadku wydawania decyzji
w zakresie gospodarki odpadami, poprzez dodanie art. 29a w ustawie o odpadach. Stronami postępowania o wydanie następujących decyzji i zezwoleń: decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami (art. 19 ustawy o odpadach), zezwolenia na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów (art. 26), zezwolenia na zbieranie lub transport odpadów (art. 28), decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów (art. 53 ust. 4), zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części (art. 54) i pozwolenia na wytwarzanie odpadów w przypadku wydobywania odpadów ze składowiska odpadów (art. 54a), są wnioskodawca lub władający powierzchnią ziemi, na której będzie prowadzone wytwarzanie, odzysk, unieszkodliwianie lub zbieranie odpadów, oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze (art. 29a ust. 1 ustawy
o odpadach), przy czym stronami tych postępowań nie są właściciele nieruchomości sąsiadujących z instalacją lub nieruchomością, na której będzie prowadzone wytwarzanie, odzysk, unieszkodliwianie lub zbieranie odpadów (art. 29a ust. 2). W tych postępowaniach nie stosuje się art. 31 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, tj. przepisów dotyczących uczestnictwa organizacji społecznych w postępowaniu administracyjnym,
w tym na prawach strony (art. 29a ust. 3). Powyższych przepisów art. 29a ustawy
o odpadach nie stosuje się w postępowaniach dotyczących spalarni lub współspalarni odpadów oraz dla instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego (art. 29a ust. 4). Jeżeli liczba stron w postępowaniu przekracza 20, do stron innych niż wnioskodawca lub władający powierzchnią ziemi, na której będzie prowadzone wytwarzanie, odzysk, unieszkodliwianie lub zbieranie odpadów, stosuje się art. 49 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, tzn. strony mogą być zawiadamiane
o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.
Rozszerzono wymagania dotyczące zakresu wniosku i zezwolenia na odzysk
i unieszkodliwianie odpadów w części odnoszącej się do stosowanych metod odzysku lub unieszkodliwiania, odpowiednio szczegółowy opis stosowanych metod odzysku lub unieszkodliwiania odpadów we wniosku oraz miejsce i dopuszczone metody odzysku
i unieszkodliwiania odpadów w zezwoleniu powinny obejmować również wskazanie procesu odzysku lub unieszkodliwiania zgodnie z załącznikami 5 lub 6 do ustawy
o odpadach oraz opis procesu technologicznego (art. 27 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 4 ustawy
o odpadach). Ponadto zrezygnowano z wymogu, że zezwolenie na odzysk lub unieszkodliwianie odpadów jest wydawane po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu lub po zakończenia postępowania w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (art. 27 ust. 3 ustawy o odpadach).
W przypadku zezwoleń na zbieranie lub transport odpadów również zrezygnowano
z wymogu, że zezwolenie to jest wydawane po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu lub po zakończenia postępowania w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (uchylono ust. 10 w art. 28 ustawy o odpadach). Ponadto dokonano zmiany redakcyjnej ust. 9 w art. 28 ustawy o odpadach. Zgodnie z nowym brzmieniem, uzyskanie zezwolenia na zbieranie lub transport odpadów nie dotyczy wytwórcy odpadów, który zbiera wytworzone przez siebie odpady w miejscu ich wytworzenia lub transportuje wytworzone prze siebie odpady.
Dokonano również drobnych zmian redakcyjnych w art. 24 ust. 1 ustawy o odpadach, aby ujednolicić sposób określenia terminu przedkładania informacji o wytwarzanych odpadów oraz sposobach gospodarowania wytworzonymi odpadami z terminem przedkładania programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi i programu gospodarki odpadami.
Wprowadzono możliwość dokonania zmian w rejestrze prowadzonym przez starostę na podstawie art. 33 ust. 5 ustawy o odpadach (zgłoszenie do rejestru wymagane jest od tych posiadaczy odpadów i transportujących odpady, którzy są zwolnieni z obowiązku uzyskania zezwolenia na gospodarowanie odpadami na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 33 ust. 4 i 4a ustawy o odpadach) na wniosek posiadacza odpadów lub transportującego odpady, który jest zwolniony z obowiązku uzyskiwania zezwoleń na zbieranie, transport, odzysk lub unieszkodliwienie odpadów (art. 33 ust. 5c). Kopie decyzji skreślających podmioty z rejestru i dokonujących zmian w rejestrze starosta przekazuje marszałkowi województwa (art. 33 ust. 5d).
8. Podsumowanie
Wprowadzone zmiany mają na celu z jednej strony uproszczenie, a z drugiej strony ujednolicenie procedur wydawania decyzji w zakresie gospodarki odpadami. W przypadku nowej decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami wprowadzono vacatio legis, aby umożliwić dostosowanie się do nowych przepisów prawnych. Nowym rozwiązaniem jest również wprowadzenie przepisów umożliwiających wyrażenie zgody na wznowienie wstrzymanej działalności w przypadku usunięcia naruszeń.
Wydrukowano:
2013-03-22 19:32
URL: http://www.mos.gov.pl/drukuj/11969_informacja_o_zmianach_przepisow_w_zakresie_wydawania_decyzji_wprowadzonych_ustawa_z_dnia_22_stycznia_2010_r_o_zmianie_ustawy_o_odpadach_dz_u_nr_28_poz_145.html