Jedna z najważniejszych umów ekologicznych - Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (UNFCCC) - została podpisana w czerwcu 1992, podczas Szczytu Ziemi w Rio de Janeiro przez przedstawicieli 154 państw. Polska ratyfikowała ją 28 lipca 1994 roku. Podstawowym celem Konwencji jest ustanowienie zasad, którymi powinny kierować się państwa w dążeniu do redukcji emisji gazów cieplarnianych. 
Zgodnie z określonymi w tym międzynarodowym traktacie zasadami, Państwa powinny współpracować w celu zachowania, ochrony i przywracania zdrowia oraz integralności ekosystemu Ziemi. Zobowiązane są do podejmowania działań, zapobiegających zmianom klimatu lub minimalizujących negatywne ich skutki.

W ramach Konwencji działa kilka instytucji i organów. Są wśród nich takie, które zostały utworzone przez Konwencję: Konferencja Stron Konwencji (Conference of the Parties to the Convention - COP), organy pomocnicze (subsidiary bodies - SB), a także Biuro i Sekretariat oraz organy tworzone przez COP: komitety, grupy robocze i ciała eksperckie.

Zadaniem COP jest wdrażanie zapisów Konwencji oraz wszelkich związanych z nią instrumentów prawnych, które może przyjąć Konferencja Stron, a także podejmowanie decyzji potrzebnych do wdrażania Konwencji. 

Historia i rozwój Konwencji 

1979 r. - Na Pierwszej Światowej Konferencji Klimatycznej określono zmiany klimatu jako pilny problem światowy i wydano deklarację wzywającą rządy do przygotowania się na potencjalne zagrożenia klimatyczne i zabezpieczenia się przed nimi. Został ustanowiony Światowy Program Klimatu, kierowany przez Światową Organizację Meteorologiczną (WMO), Program Narodów Zjednoczonych do spraw Ochrony Środowiska (UNEP) i Międzynarodową Radę Nauki (ICSU). Następnie zorganizowano kilka międzyrządowych konferencji nt. zmian klimatu.

1988 r. - Dalszy rozwój debaty publicznej miał miejsce w Toronto na Konferencji nt. Zmian w Atmosferze. Ponad 340 uczestników z 46 krajów zaleciło opracowanie kompleksowej globalnej konwencji, mającej na celu ochronę atmosfery.
WMO i UNEP ustanowiły Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), który miał oceniać skalę i przebieg w czasie zmian, szacować ich skutki i przedstawiać strategie reagowania na te zmiany.

1990 r. - IPCC opublikował Pierwszy Raport Oceniający o stanie klimatu globalnego, który wywarł ogromny wpływ na twórców polityki i opinię publiczną. 
W listopadzie w Genewie miała miejsce Druga Światowa Konferencja Klimatyczna . W odróżnieniu od Konferencji Klimatycznej w 1979 roku, wzięli w niej udział ministrowie oraz naukowcy.
Powołano Międzyrządowy Komitet Negocjacyjny dla Ramowej Konwencji w sprawie Zmian Klimatu.

1992 r. - Prace nad tekstem Konwencji zakończyły się w zaledwie 15 miesięcy, tak że można było ją przyjąć w Nowym Jorku w dniu 9 maja i przedstawić w czerwcu na Szczycie Ziemi w Rio de Janeiro, gdzie ją podpisały 154 państwa.
Głównym organem Konwencji stała się Konferencja Stron Konwencji (COP).

1995 r. - COP1 w Berlinie

1996 r. - IPCC zakończył Drugi Raport Oceniający przed COP2 w Genewie. Wynika z niego, że człowiek rzeczywiście w wyraźny sposób wpływa na klimat globalny, a jego wpływ tworzy zagrożenia dla rozwoju ludzi i gospodarki. W Raporcie zalecono podjęcie efektywnych kosztowo kroków, zgodnych ze zrównoważonym rozwojem i mających na celu stworzenie solidnych zabezpieczeń przed takimi zagrożeniami. Kroki te nie powinny naruszać bezpieczeństwa żywności, sprawiedliwości społecznej i bogactwa narodów.

1997 r. - COP3 w Tokio
W grudniu tego roku wynegocjowano Protokół z Kioto, który określił zobowiązania poszczególnych krajów co do redukcji emisji gazów cieplarnianych. 

1998 r. - COP4 w Buenos Aires

1999 r. - COP5 w Bonn.

2000 r. -COP6 w Hadze. Ponieważ nie udało się rozwiązać wszystkich zagadnień związanych z zasadami operacyjnymi dotyczącymi Protokołu, spotkanie zostało zawieszone.

2001 r. - Pod koniec lipca podjęto ponownie obrady COP6 w Bonn, na których osiągnięto zarys porozumienia - tzw. Uzgodnienia z Bonn - w sprawie systemu handlu emisjami, Mechanizmu Czystego Rozwoju (CDM), zasad rozliczania redukcji emisji przez „pochłaniacze” węgla oraz systemu zapewnienia przestrzegania postanowień. Zarysowano także pakiet pomocy finansowej i technicznej, dzięki której kraje rozwijające się mogłyby uczestniczyć w globalnych działaniach dotyczących zmian klimatu i ograniczania ich negatywnych skutków. 

Pod koniec 2001 roku - COP7 w Marrakeszu. 

2002 r. - COP8 w New Delhi. 

2003 r. - COP9 w Mediolanie.

2004 r. - COP10 w Buenos Aires.

2005 r. - Wchodzi w życie Protokół z Kioto. Pierwsza Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron Protokołu z Kioto (COP/MOP 1) odbyła się na COP11 w Montrealu w listopadzie i grudniu. Należała ona do najbardziej udanych, przy czym ważnym przełomem politycznym była decyzja o rozpoczęciu dialogu w sprawie długofalowej współpracy strategicznej.

2006 r. - COP12 w Nairobi.

2007 r. - COP13 W dniach 3 -15 grudnia 2007 roku w Indonezji (Bali) odbyła się 13. sesja Konferencji Stron Ramowej Konwencji NZ w sprawie Zmian Klimatu w połączeniu z 3-cią sesją Konferencji Stron Protokołu z Kioto, podczas której społeczność międzynarodowa podjęła przełomową decyzję w sprawie przeciwdziałania zmianom klimatu i adaptacji do tych zmian po roku 2012. 

Konferencja Stron na Bali zakończyła się pomyślnie i pomimo, że nie określiła zakresu redukcji emisji pomiędzy rokiem 2012 a 2050, to jednak osiągnęła trzy krytyczne cele: zgodę na rozpoczęcie negocjacji globalnego porozumienia w sprawie zmian klimatu, zgodę na agendę negocjacji oraz zgodę na zakończenie negocjacji do końca roku 2009. 
Przyjęta Mapa Drogowa z Bali zawiera plan działań obejmujący te trzy cele oraz stwarza sprzyjające warunki dla rynków i inwestorów do przestawienia się na technologie czystej energii, w tym w szczególności odnawialnej. Obejmuje także uznanie wyników raportu IPCC i związaną z tym długoterminową wizję globalnej redukcji emisji oraz cztery główne bloki tematyczne przyszłych negocjacji: opóźnianie zmian klimatu, adaptację do zmian klimatu, transfer technologii oraz finansowanie działań na rzecz opróżniania zmian klimatu i adaptacji.

Pierwszy okres zobowiązań Protokołu z Kioto wygasa w roku 2012 i na Bali Strony wyraziły zgodę na rozpoczęcie negocjacji nowego porozumienia. W najbliższych dwóch latach społeczność międzynarodową czekają bardzo intensywne prace, szereg spotkań, konsultacji i negocjacji nad opracowaniem nowego globalnego porozumienia w sprawie dalszych zobowiązań po roku 2012. Prace nad nowym porozumieniem zostały rozpoczęte w styczniu 2008 i muszą być zakończone do końca roku 2009, aby mogło ono zostać ratyfikowane i wejść w życie do końca roku 2012. Z tego względu najbliższe dwa lata będą miały decydujące znaczenie w globalnych działaniach na rzecz zmian klimatu. 


2008 r. - COP14 w Poznaniu. XIV Konferencja Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) wraz z IV Sesją Spotkania Stron Protokołu z Kioto (COP14) odbędzie się w dniach 1-12 grudnia br., w Poznaniu. Zostanie na niej podsumowany dotychczasowy dorobek Konwencji oraz wyniki osiągnięte w ramach Protokołu z Kioto. 

Polsce zależy na tym, aby to międzynarodowe spotkanie stanowiło ważny krok w kierunku określenia konkretnych działań w zakresie zahamowania zmian klimatu i przystosowania do zmian, które są nieuniknione. Poznań stanowi też ważny punkt na drodze do konsensusu, co do zobowiązań dotyczących redukcji gazów cieplarnianych, jaki powinien być osiągnięty na konferencji w Kopenhadze w 2009 roku. 
Szczególny nacisk na Konferencji w Poznaniu zostanie położony na wskazanie konkretnych przykładów udanych transferów technologii oraz działań, dotyczących adaptacji do zmian klimatu, aby te dobre praktyki upowszechnić. Konferencja z udziałem 10 tys.-12 tys. delegatów ze 190 państw, będzie również, w połączeniu z panelami dyskusyjnymi w ramach konwencji, krokiem w kierunku konkretyzacji działań dla ochrony klimatu Ziemi. Podczas niedawnego wystąpienia na forum Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych Minister Środowiska, prof. Maciej Nowicki zapowiedział zorganizowanie w Poznaniu światowej wystawy, pokazującej innowacje, wynalazki i nowatorskie rozwiązania organizacyjne, służące redukcji emisji gazów cieplarnianych.




Na podstawie podręcznika „Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu” wydanego przez Sekretariat Konwencji Klimatycznej, Bonn, Niemcy, opr. Anna Jadaś