PROJEKTY WSPÓLNYCH WDROŻEŃ
(JOINT IMPLEMENTATION MECHANISM)

  
Informacja ogólna 
  

W czerwcu 1992 r. w trakcie konferencji - Szczyt Ziemi w Rio de Janeiro został podpisana Ramowa Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu (UN FCCC - United Nations  Framework  Convetion on Climate Change). Konwencja weszła w życie dwa lata później po ratyfikacji przez ponad 150 państw. Stronami Konwencji Klimatycznej jest aktualnie 193 kraje, w tym Polska, która ratyfikowała konwencję 28 lipca 1994 r. (Dz.U. 96/53/238). Dla realizacji podstawowego celu Konwencji - osiągnięcia stabilizacji koncentracji w atmosferze gazów cieplarnianych na takim poziomie, który zapobiegnie niebezpiecznym antropogenicznym oddziaływaniom na system klimatyczny kraje Aneksu I Konwencji (państwa uprzemysłowione i w okresie transformacji) przyjęły na siebie obowiązek stabilizacji emisji gazów szklarniowych na poziomie z roku 1990. Polska jako kraj z gospodarką przejściową, mający prawo do wyboru innego roku bazowego, przyjęła rok 1988.  

W trakcie Trzeciej Konferencji Stron Konwencji Klimatycznej w 1997 r. (COP3) został przyjęty Protokół z Kioto, który precyzował zadania stron Konwencji w zakresie ograniczania antropogennych oddziaływań na klimat Ziemi, w szczególności zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych (GC). Ustanowił on ramy czasowe do redukcji emisji GC przez kraje Aneksu I oraz wiążące cele redukcyjne, do osiągnięcia w ramach uzgodnionego okresu rozliczeniowego. Zgodnie z tym, państwa wymienione w Aneksie I do Konwencji Klimatycznej zobowiązały się do redukcji 6 gazów cieplarnianych do atmosfery przynajmniej o 5% w latach 2008-2012 w stosunku do tzw. roku bazowego 1990. Polska została zobowiązana do redukcji emisji GC o 6% w stosunku do roku bazowego 1988. Gazy objęte porozumieniem to: dwutlenek węgla, metan, podtlenek azotu, sześciofluorek siarki, fluorowęglowodory, perfluorowęglowce. Protokół z Kioto wszedł w życie 16 lutego 2005 r.

Tab. Kraje Aneksu B do Protokołu z Kioto i ich cele emisyjne: 

* Niektóre kraje z gospodarką przejściową mają inny rok bazowy niż 1990 np. Polska 1988 

Do realizacji wyznaczonych celów redukcyjnych Protokół z Kioto wprowadził trzy nowe mechanizmy rynkowe, zwane mechanizmami elastyczności (flexibility mechanisms) lub mechanizmami z Kioto (Kyoto mechanisms). Należą do nich: 

• Handel Emisjami (Emmission Trading - ET) – umożliwia handel nadwyżkami jednostek przyznanej emisji gazów cieplarnianych (AAUs - Assigned Amount Units) pomiędzy krajami Aneksu I,

• Wspólne Wdrożenia (Joint Implementation - JI) – realizacja projektu redukującego emisje GC lub zwiększających pochłanianie GC pomiędzy krajami Aneksu I i użycie wygenerowanych w ten sposób jednostek redukcji emisji (ERUs - Emission Reduction Units) do wypełnienia celu z Kioto

• Mechanizm Czystego Rozwoju (Clean Development Mechanism – CDM) – realizacja projektu redukującego emisje GC przez kraj Aneksu I na terytorium kraju rozwijającego się (non-Aneks I party) i użycie powstałych w ten sposób poświadczonych jednostek redukcji (CERs - Certified Emission Reductions) do wypełnienie celu z Kioto.

Mechanizmy te pozwalają na obniżenie kosztów osiągnięcia celów Kioto poprzez możliwość pozyskania redukcji emisji GC lub zwiększenie pochłaniania GC na terytorium innych krajów, gdzie koszty przedsięwzięć inwestycyjnych są dużo niższe, jako uzupełnienie działań krajowych.

Wspólne Wdrożenia, czyli Joint Implementation (JI) to mechanizm ustanowiony w Art. 6 Protokołu z Kioto (PzK), który umożliwia nabycie i transfer jednostek redukcji emisji gazów cieplarnianych (ERUs) pomiędzy krajami Aneksu I do Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, powstałych w wyniku realizacji projektów inwestycyjnych obniżających emisję gazów cieplarnianych lub zwiększających pochłanianie GC. Jednostki redukcji emisji (ERUs) mogą być generowane w okresie 2008 – 2012 i przekazywane krajom Aneksu I jako środek do wypełnienia ich zobowiązań wynikających z PzK w sposób efektywny ekonomicznie.