Na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 929, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 102, poz. 1116 i Nr 154, poz. 1799 i 1800 ) zarządza  się, co następuje:
 

1) przewodniczący - Minister Środowiska;
2) wiceprzewodniczący - Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Infrastruktury;
3) członkowie - przedstawiciele:

a) ministra właściwego do spraw środowiska,
b) ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej,
c) ministra właściwego do spraw finansów publicznych,
d) ministra  właściwego do spraw gospodarki,
e) ministra właściwego do spraw zagranicznych,
f) ministra właściwego do spraw wewnętrznych,
g) ministra właściwego do spraw pracy,
h) ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,
i) Ministra Obrony Narodowej,
j) ministra właściwego do spraw transportu,
k) ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego,
l) ministra właściwego do spraw rolnictwa,
m) ministra właściwego do spraw rozwoju wsi,
n) ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, szkolnictwa wyższego oraz kultury fizycznej i sportu,  
o) ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej,
p) ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,
q) ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, 
r) ministra właściwego do spraw zdrowia,
s) Prezesa Rządowego Centrum Studiów Strategicznych,
t) Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów;

4) sekretarz, którym jest urzędnik służby cywilnej zatrudniony w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw środowiska.

1) w lit. a - r, są reprezentowane przez przedstawicieli w randze co najmniej podsekretarza stanu;
2) w lit. s oraz t, są reprezentowane przez przedstawicieli w randze co najmniej wiceprezesa. 

1) przedsiębiorców oraz właścicieli gospodarstw rolnych - wskazani przez Izby Gospodarcze;
2) nauki - wskazani przez ministra właściwego do spraw nauki w porozumieniu z Prezesem Polskiej Akademii Nauk;
3) Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej;
4) ogólnokrajowych ekologicznych organizacji pozarządowych, do których zadań statutowych należy ochrona środowiska - wybrani spośród zgłoszonych przez nie kandydatów cieszących się poparciem największej liczby tych organizacji;
5) strony samorządowej Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego;
6) związków zawodowych - wskazani przez te związki;
7) samorządów zawodowych - wskazani przez te samorządy.  

1) niewykonywania obowiązków członka Rady;
2) choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji członka Rady.

Konferencja Narodów Zjednoczonych "Środowisko i Rozwój" (UN CED), która odbyła się w czerwcu 1992 roku w Rio de Janeiro przyjęła dwa podstawowe dokumenty, wyznaczające kierunki rozwoju cywilizacyjnego na wiek XXI oraz rekomendacje dla Rządów i głównych grup społecznych, organizacji międzynarodowych i organizacji pozarządowych, w jaki sposób te nowe kierunki rozwoju realizować. Dokumentami tymi były:
- "Deklaracja z Rio w sprawie Środowiska i Rozwoju", zawierająca zbiór 27 zasad 
rozwoju zrównoważonego, ekorozwoju (w ang. Sustainable Development), oraz
- "Agenda 21 - Program  działań  dla  osiągnięcia  zrównoważonego  rozwoju",  który
stanowił zbiór ponad 2 500 rekomendacji pod adresem rządów, międzynarodowych
organizacji, społeczeństw i ich głównych grup, tzn. kobiet, młodzieży, dzieci, przedstawicieli sektora przedsiębiorczości, świata nauki i techniki, grup etnicznych, samorządów, organizacji 
związkowych i zawodowych, rolników.
Jesienią 1992 roku Sesja Zgromadzenia Ogólnego ONZ zatwierdziła wyniki UN CED,
a dla międzynarodowej koordynacji działań w zakresie ekorozwoju i jako najwyższy globalny organ polityczny w tym zakresie powołała Komisję Ekorozwoju ONZ (UN Commission on Sustainable Development - UN CSD), która już podczas swej pierwszej sesji w roku 1993, zaleciła rządom powołanie krajowych (narodowych) organów koordynacji i nadzoru nad realizacją procesów ekorozwoju.
 Najszybciej na rekomendacje UN CED, decyzje Zgromadzenia Ogólnego i apel 
UN CSD odpowiedziały grupy krajów najbardziej rozwiniętych gospodarczo, tzn. Unia Europejska i OECD. Unia Europejska, w odpowiedzi na Agendę 21, przyjęła tzw 5-ty Program Ochrony Środowiska i Ekorozwoju oraz ustanowiła Europejskie Forum Konsultacyjne do spraw Środowiska i Ekorozwoju. Ponadto poszczególne kraje Unii Europejskiej utworzyły własne krajowe organy koordynacji i nadzoru nad realizacją procesów ekorozwoju. OECD przyjęło program transformacji Organizacji w kierunku ekorozwoju i powołało tzw. Radę Doradców Wysokiego Szczebla (HLAG) przy Sekretarzu Generalnym OECD. Do tych organów, przy UE i przy OECD zaproszeni zostali wybitni specjaliści z Polski.
Jednym z pierwszych rządów, który zareagował na zalecenie UN CSD był Rząd
Rzeczypospolitej Polskiej, który, Zarządzeniem nr 32 Prezesa Rady Ministrów 
z dnia 28 października 1994 roku powołał Komisję do spraw Ekorozwoju, pod przewodnictwem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa.  
Regulamin pracy Komisji dopuszczał zapraszanie na każde jej posiedzenie przedstawicieli świata nauki, ekspertów organizacji pozarządowych, przedstawicieli ekologicznych instytucji finansujących (NFOŚiGW, EKOFUNDUSZ, Bank Ochrony Środowiska) oraz przedstawicieli Sejmowej i Senackiej Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. 
Mandat tej Komisji określał jej rolę jako głównego organu opiniotwórczego dla Prezesa Rady Ministrów w zakresie zgodności polityk i strategii sektorowych, aktów prawnych z zasadami ekorozwoju i z Polityką Ekologiczną Państwa oraz jednego z głównych (po Radzie Ministrów i stałych Komitetach RM) organów koordynacyjnych w zakresie działań międzyresortowych i działań międzynarodowych w zakresie realizacji Agendy 21, a także zobowiązań wynikających z konwencji i protokołów globalnych.
Mimo jej poważnych osiągnięć i wyjątkowo aktywnego działania w latach 1994-1997,
Komisja do spraw Ekorozwoju krytykowana była przez kręgi parlamentarne i przez pozarządowe organizacje ekologiczne ze względu na jej zbyt niską rangę oraz brak prawnych gwarancji udziału głównych grup społecznych, przede wszystkim organizacji pozarządowych, w jej pracach. W odpowiedzi na te zarzuty Rząd Rzeczypospolitej Polskiej, w październiku 1998 roku, włączył sprawy ekorozwoju do prac stałego Komitetu Rady Ministrów do spraw Polityki Regionalnej i Zrównoważonego Rozwoju (KRMPRiZR).
Niewątpliwe podwyższenie rangi i rozszerzenie mandatu dla spraw ekorozwoju, z 
uwagi na proceduralne ograniczenie członkostwa w stałych Komitetach Rady Ministrów do kierowników centralnych organów administracji państwowej, nie zapewniło gwarancji udziału w procesach decyzyjnych przedstawicielom głównych grup społecznych, co stanowi warunek sine qua non realizacji Agendy 21, odpowiednich postanowień Zgromadzenia Ogólnego ONZ i zaleceń Komisji Ekorozwoju ONZ. Wynika stąd konieczność powołania organu grupującego przedstawicieli wszystkich najważniejszych dla ekorozwoju kraju grup społecznych, tzn. przedstawicieli nauki, przedstawicieli sektora przedsiębiorczości i przedstawicieli organizacji pozarządowych. 
Można dyskutować udział w takim organie przedstawicieli mniejszości narodowych, organizacji kobiet i młodzieży, ale z uwagi na fakt, że wszystkie te grupy są reprezentowane bez ograniczeń w grupach wymienionych wyżej, nie wydaje się być celowym powiększanie składu takiego organu doradczego. 
Proponowany organ opiniodawczo-doradczy Prezesa Rady Ministrów, pod nazwą Rady do Spraw Zrównoważonego Rozwoju nie powinien ilościowo przekroczyć bariery inercji administracyjnej, poza którą niemożliwym jest działanie operacyjne, ale też nie powinien ograniczać reprezentacji głównych grup do 1-2 osób, co mogłoby znacznie utrudnić wyłonienie rzeczywiście reprezentatywnych przedstawicieli. Organ ten powinien działać pod przewodnictwem przedstawiciela ministra właściwego do spraw środowiska.
Mandat Rady powinien obejmować opiniowanie nowych rozwiązań legislacyjnych, nowych instrumentów ekonomicznych i finansowych, nowych rozwiązań instytucjonalnych, nowych kierunków badań naukowych dla efektywnej realizacji polityki zrównoważonego rozwoju, kierunków działań w zakresie rozwoju regionów, opiniowanie działań na forum międzynarodowym, opiniowanie realizowanej polityki wdrażania zasad zrównoważonego rozwoju, opiniowanie projektów nowych aktów prawnych, nowych zobowiązań międzynarodowych i instrukcji negocjacyjnych, a także monitorowanie przestrzegania prawa w zakresie wdrażania dyrektywy Unii Europejskiej o strategicznych ocenach oddziaływania na środowisko, w odniesieniu do dokumentów określonych w art. 40 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 i Nr 115, poz. 1229 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 113, poz. 984).
Proponowane rozwiązanie jest pewną wypadkową pomiędzy rozwiązaniami 
przyjętymi np. przez Australię i wiele krajów rozwijających się, gdzie organy ekorozwoju stanowią po prostu Rady Ministrów (Rządy) lub wytypowane ministerstwa, a rozwiązaniami przyjętymi przez USA, Kanadę i Austrię, gdzie organy ekorozwoju złożone są wyłącznie z przedstawicieli grup społecznych bez udziału administracji.  Polskie rozwiązanie podobne jest do rozwiązania węgierskiego, gdzie w Komisji Ekorozwoju (organie wyłącznie doradczym) zasiada po 7 przedstawicieli administracji, organizacji pozarządowych i nauki, jednak bez udziału sektora przedsiębiorczości i parlamentu.
Rozwiązanie polskie jest więc jednym z najbardziej nowoczesnych - zarówno pod względem mandatu (doradczy wpływ na: kreowanie polityki i strategii, inicjowanie instrumentów wdrażania, projektowanie decyzji), jak i zakresu obejmującego administrację, sektor przedsiębiorczości, naukę i pozarządowe organizacje ekologiczne.
Inicjatywa powołania Rady do Spraw Zrównoważonego Rozwoju związana jest z faktem likwidacji Komitetu Rady Ministrów do spraw Polityki Regionalnej i Zrównoważonego Rozwoju. Rada działałaby jako organ opiniodawczo-doradczy Prezesa Rady Ministrów w sprawach dotyczących polityki ekologicznej państwa oraz zrównoważonego rozwoju, analogicznie do już powołanej Rady Polityki Regionalnej Państwa. 
Materia regulowana zarządzeniem nie jest objęta zakresem prawa Unii Europejskiej.
Proponowane rozwiązanie nie powinno powodować szczególnych obciążeń dla 
budżetu państwa. Koszty dodatkowe, w kwocie nie większej niż 100 tys. zł rocznie, mogą wynikać z potrzeby dodatkowych ekspertyz i ocen oraz z tłumaczeń materiałów zagranicznych. Na ich pokrycie zostaną przeznaczone środki będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw środowiska. Przedmiotowe skutki finansowe zostały uwzględnione w ramach limitów wydatków ustalonych w ustawie budżetowej na rok 2002.