Na podstawie art. 395 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska z późniejszymi zmianami Łódzki Urząd Wojewódzki, Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa zwrócił się o wydanie opinii przez Krajową Komisję ds. Ocen Oddziaływania na Środowiska w sprawie należącej do kompetencji wojewody określonej w art. 48 ust. 2 ww. ustawy, dotyczącej budowy zakładu produkcji komponentów paliw i biopaliw ze źródeł odnawialnych i niekonwencjonalnych - EKOMIX, zlokalizowanego w Wieluniu. Projektowany zakład składa się z dwóch głównych, powiązanych ze sobą instalacji:

• EKOLMIX do wytwarzania estru metylowego oleju rzepakowego jako biopaliwa oraz gliceryny technicznej, wytłoków rzepakowych i soli potasowych, stanowiącej I etap przedsięwzięcia
• EKOTERMIX do termicznego przekształcania odpadów stałych, osadów ściekowych i biomasy oraz produkcji energii elektrycznej i cieplnej w generatorze napędzanym gazem syntezowym uzyskiwanym jako produkt instalacji 

Przed Wydziałem Środowiska i Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi toczy się postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego dla przedsięwzięcia pn. "Budowa zakładu produkcji komponentów paliw i biopaliw ze źródeł odnawialnych i niekonwencjonalnych wg technologii EKOMIX - II etap budowa zakładu wg technologii EKOTERMIX - termicznego przekształcania biomasy, odpadów komunalnych i osadów ściekowych", wydawanego na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla "Budowy zakładu produkcji komponentów paliw i biopaliw ze źródeł odnawialnych i niekonwencjonalnych wg technologii EKOMIX" z dnia 29 grudnia 2000 r. wydanej przez Burmistrza Miasta Wielunia.

Zakres raportu na etapie poprzedzającym pozwolenie budowlane został uzgodniony z Wojewodą Łódzkim oraz określony w postanowieniu Starosty Wieluńskiego z dnia 19 grudnia 2002 r. Następnie inwestor zwrócił się do Wojewody pismem z dnia 30 stycznia 2003r. o uzgodnienie projektu budowlanego dla "Budowy zakładu produkcji komponentów paliw i biopaliw ze źródeł odnawialnych i niekonwencjonalnych wg technologii EKOMIX - II etap budowa zakładu wg technologii EKOTERMIX - termicznego przekształcania biomasy, odpadów komunalnych i osadów ściekowych", załączając raport o oddziaływaniu na środowisko. Organ wojewody stwierdził, że raport o oddziaływaniu na środowisko nie wypełnia zakresu określonego w postanowieniu Starosty Wieluńskiego z dnia 19 grudnia 2002 r.

Zespół Roboczy ds. BAT Krajowej Komisji ds. Ocen Oddziaływania na Środowisko na posiedzeniu w dniu 13 czerwca 2003 r. zapoznał się z "Koreferatem do raportu o oddziaływaniu na środowisko projektowanego przedsięwzięcia pn. Instalacja EKOTERMIX na terenie zakładu produkcji komponentów paliw i biopaliw ze źródeł odnawialnych i niekonwencjonalnych - EKOMIX w Wieluniu na etapie projektu budowlanego", opracowanym przez dr inż. Piotra Manczarskiego. Na podstawie wystąpienia przedstawicieli inwestora - Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego EKO ENERGIA ZGZW Sp. z o.o., realizatora - EKODIAG Sp. z o.o., twórców technologii - firmy THERMOSELECT, autorów raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - Zespół ARKADIS EKONREM Sp. z o.o. i zainteresowanych stron, Krajowa Komisja ds. Ocen Oddziaływania na Środowisko przedstawia poniższe stanowisko:

1. Raport o oddziaływaniu na środowisko nie wypełnia zakresu określonego w postanowieniu Starosty Wieluńskiego. Podane w raporcie informacje, obliczenia i analizy są raczej dostosowane do stopnia szczegółowości wymaganego przy ubieganiu się o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu niż do wymagań stawianych raportowi na etapie ubiegania się inwestora i pozwolenie na budowę.
2. W raporcie nie przedstawiono (wydanych przez państwowe organy ochrony środowiska z kraju, na terenie którego działa już instalacja oparta na przewidywanej do realizacji technologii) zaświadczeń lub certyfikatów stwierdzających bezpieczeństwo dla środowiska i życia ludzi przedmiotowej instalacji, umożliwiających ocenę zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia EKOTERMIX w granicach administracyjnych miasta Wielunia zapisami art. 73 ust. 3 Prawo ochrony środowiska, który mówi, że w granicach administracyjnych miast oraz w obrębie zwartej zabudowy wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, a w szczególności zagrożenie wystąpienia poważnych awarii.
3. Treść złożonego wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie została w jakikolwiek sposób przeanalizowana. Jedynie domniemanie (potwierdzone na etapie realizacji pozwolenia na budowę) pozwala na stwierdzenie, że wnioskodawca od samego początku (wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu) zamierzał realizować kompleks - instalacja Ekotermix. Jeżeli domniemanie to byłoby nieprawdziwe, to tym bardziej realizacja kompleksu Ekotermix byłaby niemożliwa do zaakceptowania z punktu widzenia zasad prawa, gdyż dla niej brak jest nawet decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla instalacji EKOMIX zostały określone przez Burmistrza Wielunia w decyzji z dnia 29 grudnia 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla "Budowy zakładu produkcji komponentów paliw i biopaliw ze źródeł odnawialnych i niekonwencjonalnych wg technologii EKOMIX", bez uzgodnienia z wojewodą. Zgodnie z art. 11 Ustawy Prawo ochrony środowiska decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna. Warto zauważyć, że poprzednie regulacje wynikające z treści art. 7 Ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. Nr 3 poz. 6 z późn. zm.) są analogiczne do obowiązujących w chwili obecnej. Inwestycje - przedsięwzięcie zaliczone mocą Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko do tzw. grupy I tj. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (dawniej - szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi) zawsze wymagały opinii wojewody na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Niezależnie zatem od daty wszczęcia postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, postępowanie zakończone decyzją, która zapadła bez opinii wojewody z mocy art. 145 §1 pkt. 6 KPA powinno zostać wznowione. Raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanego przedsięwzięcia powinien zostać sporządzony ponownie, z dostosowaniem do wymagań pozwolenia zintegrowanego.
4. Przedłożone projekty budowlane w oparciu o które winien być sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko nie zwierają szczegółowych danych technologicznych: rodzajów i ilości zanieczyszczeń, hałasu itp., a przecież zadaniem raportu jest ocena rozwiązań technicznych projektu budowlanego pod względem zagrożeń dla środowiska. 
5. Zasadnicze wątpliwości budzą następujące rozdziały raportu: opis rodzajów i strumienia odpadów przewidzianych do termicznego przekształcania w instalacji Ekotermix, bilans energetyczny tej instalacji, emisja do powietrza i parametry odniesienia, emisja hałasu oraz porównanie proponowanej technologii termicznego przekształcania odpadów z najlepszą dostępną techniką (BAT). Istotne zastrzeżenia budzi także strona ekonomiczna planowanego przedsięwzięcia. 
6. Jednym z podstawowych wymogów tzw. Najlepszej Dostępnej Techniki (BAT) jest zgodnie z art. 3 dyrektywy IPPC dojrzałość techniczna danej instalacji - zapobiegająca powstawaniu awarii oraz wynikających stąd konsekwencji dla środowiska jak także efektywny sposób wykorzystania energii. Spełnienie obu tych podstawowych cech budzi zasadnicze wątpliwości w przypadku planowanej dla Wielunia instalacji Ekotermix, stanowiącej kopię instalacji Thermoselect. Brak potwierdzenia tych cech przez instalację Thermoselect (Ekotermix) można bezpośrednio utożsamiać z brakiem możliwości spełnienia przez nią standardów BAT. 
7. Pomimo kilkuletniej eksploatacji pilotowej wersji instalacji Thermoselect w Fondotoce we Włoszech jak także czteroletniej już eksploatacji jej przemysłowej wersji w Karlsruhe w Niemczech (3 linie, każda nominalnie 75 000 Mg/a) nie udało się potwierdzić dojrzałości technicznej instalacji Thermoselect. Dowodzą tego liczne awarie jakie wystąpiły podczas eksploatacji tej instalacji w Karlsruhe jak także fakt zaniechania przez inwestorów niemieckich budowy kolejnych przemysłowych instalacji tego typu w Niemczech (Ansbach i Hanau). Fakt ten stawia zasadnicze pytanie czy tak niedojrzała technicznie instalacja może spełniać wymagania stawiane przez BAT. W chwili obecnej instalacja Thermoselect, a tym samym instalacja Ekotermix, nie spełnia w tym aspekcie wymagań BAT.
8. Kolejnym istotnie dyskusyjnym aspektem instalacji Thermoselect (Ekotermix) jest brak jednoznacznych dowodów wykazujących pozytywny bilans energii tej instalacji. Autorzy raportu nie byli w stanie wykazać jaki jest faktycznie jej bilans energii. Jeżeli kolejna, uzupełniona wersja raportu nie wykaże, że instalacja ta jest porównywalnie efektywna energetycznie w stosunku do innych dostępnych technologii (np. w stosunku do spalania na ruszcie czy spalania w złożu fluidalnym), wówczas będzie to kolejny dowód, że instalacja ta jest zaprzeczeniem standardów BAT. 
9. Planowane przedsięwzięcie Ekotermix ma być finansowane ze środków publicznych. Obecni w trakcie spotkania przedstawiciele Inwestora nie byli w stanie przedstawić argumentów przekonywujących o konkurencyjności nakładów inwestycyjnych jak i kosztów eksploatacyjnych tego przedsięwzięcia, w stosunku do innych technologii. Przedstawione koszty eksploatacyjne ze stawkami rzędu 40-60 zł za termiczne unieszkodliwianie jednej tony odpadów są kilkukrotnie zaniżone, przez co niewiarygodne. Zagadnienie to powinno zostać w sposób wyczerpujący i wiarygodny uzupełnione. Ponadto należy wspomnieć, że planowana inwestycja powinna zostać przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami o zamówieniach publicznych, a specyfikacja istotnych warunków zamówienia powinna być tak przygotowana aby nie wykluczała możliwości zgłaszania ofert opartych na konwencjonalnych technologiach termicznego przekształcania odpadów.
10. Instalacja Thermoselect jak dotąd przegrywa w przetargach dotyczących budowy spalarni odpadów komunalnych, ogłaszanych w Europie Zachodniej. Poparciem tego stwierdzenia jest aktualnie oddawana do eksploatacji regionalna spalarnia odpadów komunalnych w Dolnej Austrii czy spalarnie zakontraktowane dla innych landów Austrii. Mimo upływu 4 lat od przemysłowej aplikacji technologii Thermoselect w Karlsruhe nadal należy ona do grupy inwestycji o bardzo wysokim stopniu ryzyka inwestycyjnego. Ryzyko to dotyczy także projektu dla Wielunia.
11. Pojawia się także pytanie, dlaczego planowane przedsięwzięcie nie zostało uwzględnione w Wojewódzkim Planie Gospodarki Odpadami, w którym zostałyby określone priorytety w zakresie przedmiotowej sprawy.
12. Informacje dotyczące procesu technologicznego zostały przedstawione zbyt ogólnikowo i nie wyjaśniły wszystkich uwag zgłoszonych przez członków Krajowej Komisji. Największe wątpliwości budzi możliwość pozyskiwania odpadów przemysłowych jak i komunalnych do unieszkodliwiania oraz fakt, gdzie będą one magazynowane w sposób nie zagrażający zdrowiu ludzi i środowiska w przypadku awarii instalacji. W tym miejscu pojawia się również pytanie dotyczące przeprowadzenia konsultacji społecznych: czy przekazano społeczeństwu pełne i dokładne informacje o planowanym przedsięwzięciu, jak np. zamiar dostarczania odpadów z innych województw.